در قفسهٔ جویسها، عدد ۳ یک عدد مرزی است: برای کاربر ساباهم، نقطهٔ تعادل طعم و رضایت؛ برای تازهوارد سیگاری، انتخابی که تقریباً همیشه به بازگشت به سیگار ختم میشود؛ و برای کاربری که سالهاست نیکوتین کشیده، آخرین پله قبل از صفر. پرتکرارترین سؤالهای پشتیبانی ما دربارهٔ همین عدد است: «۳ برای من کافیه؟»، «تو پاد میکشم، ۳ بخرم؟»، «۳ و ۶ رو قاطی کنم چی میشه؟» و «۳ برای ترک سیگار خوبه؟». این راهنما بر اساس اجماع منابع تخصصی [S4]، الزامات استاندارد TPD [S1] و رویکرد ترک NHS [S2] — بهعلاوهٔ تجربهٔ میدانی تحریریه — به این پرسشها پاسخهای قاطع و کاربردی میدهد: چه کسی به ۳ نیاز دارد، چه دستگاهی با آن جفت است، چه زمانی ۳ انتخاب غلط است و چطور از ۳ به صفر برسید.
جویس نیکوتین ۳ میلیگرم چیست؟
برای فهم جایگاه عدد ۳، معادلهٔ سادهٔ ویپ را ببینید: مقدار نیکوتینِ جذبشده در هر پُف، حاصلضرب غلظت جویس در حجم بخار است. دستگاه ساباهم در هر پُف چند برابر پاد کمتوان بخار تولید میکند [S4] — بنابراین همان نیکوتینی که سیگاری متوسط با سالت ۲۰ در پادِ کمبخار میگیرد، کاربر ساباهم با غلظت ۳ در بخار پرحجم به آن میرسد. به همین دلیل جویسهای ساباهم تقریباً همیشه در محدودهٔ ۰ تا ۳ فرموله میشوند: بالاتر از این، ضربهٔ گلو تند و جذب بیش از حد است. [S4]
| مشخصه | مقدار رایج | منبع |
|---|---|---|

